Kedinin Yolu

Mavi Kuş

2011-05-17T23:42:00.000-07:00

Mavi Kuş

bir mavi kuş var yüreğimde

çıkmaya can atan

ama ben ondan güçlüyüm, kal,

diyorum ona, kimsenin

seni görmesine izin veremem.

bir mavi kuş var yüreğimde
çıkmaya can atan
ama viski döküyorum üstüne
sigara dumanına
boğuyorum,
fahişeler, barmenler ve
bakkal çırakları hiçbir zaman
bilmiyorlar onun orada
olduğunu.

bir mavi kuş var yüreğimde
çıkmaya can atan
ama ben ondan güçlüyüm,
yat lan aşağı, diyorum ona,
ocağıma incir dikmek mi
niyetin? Avrupa'daki kitap
satışlarını sabote etmek mi?

bir mavi kuş var yüreğimde
çıkmaya can atan
ama zekiyim, sadece
geceleri izin veriyorum çıkmasına,
herkes yattıktan sonra.
orada olduğunu biliyorum, derim
ona, kederlenme
artık.

sonra yerine koyarım yine
ama hafifçe öter
tamamen ölmesine de izin
vermiyorum
ve birlikte uyuyoruz
gizli antlaşmamızla
ve insanı ağlatacak kadar
güzel, ama ben
ağlamam, ya
siz?

Charles Bukowski

2011-02-21T05:47:00.000-08:00

FLIPPED

  Film izlemeyi çok sevdiğim ve sürekli bir şeyler izlemeye çalıştığım halde nadiren sevebileceğim,izlenmeye değer eserle karşılaşıyorum.
  Hani bazen çok mutsuz olursunuz,umutsuz,depresif bakarsınız hayata.Belki de hastasınızdır aynı zamanda.İnsanlara ve sevgiye dair umudunuz tükenmiştir,yorganı burnunuza kadar çeker mutsuz mutsuz tavanı seyrederiz.İşte o zamanlarda çikolata tadında insanı mutlu eden filmler vardır,flipped bunlardan birisi.

  Küçücük yaşta başlayan bir aşkın hikayesi.Başlarda tek taraflı olsa da ergenlik ve yaşanılanlarla beraber farklı bir boyut kazanıyor hikaye.Aşkı kadın ve erkeğin gözünden ayrı ayrı anlatıyor.Bizim olaylara yüklediğimiz anlam ve karşı tarafın algıladığının ne kadar farklı olabileceğini gösteriyor.Aşkın masum halini hatırlamak isterseniz birebir isteğinize ilaç olacaktır.
Benim en sevdiğim karakterler kızımız Julie ve çocukluk aşkı Bryce'ın dedesi.Kendi hayatımda tanısam çok seveceğim insanlar olurlardı eminim.Yazıma filmden bir alıntıyla son veriyor ve izlemenizi tavsiye ediyorum..

"Kimilerimiz soluk, kimilerimiz parlak, kimilerimiz ise ışıl ışıldır. ama çok nadiren rengarenk birisiyle karşılaşırsın ve işte o zaman hiçbir şeyle kıyaslanamaz."

Yazmaya Uyanmak

2011-02-18T05:32:00.000-08:00

Bazı günler yazmaya uyanıyorum.Ruhum geceden başlıyor konuşmaya.Rüyamın ortasında bile dile geliyor.Uzun zamandır suskun kalmış,yaptıklarımı uzaktan izlemiş düşüncelerini biriktirmiş ve artık benimle konuşma zamanı gelmiş demek oluyor bu.Genelde hüzün yüklü oluyor konusmalarımız.Sitem birazda.İçim acıyor o konuşurken,duymamak için kulaklarımı tıkama,arkamı dönüp gitme şansım olmuyor.O ağlıyor,bağırıyor,nasihat veriyor,isyan ediyor.

Sebebi benim,sebebi tercihlerim,yaşadıklarım.

Bazen yükselen sesler,değişimimin sancıları oluyor,bazen ifade edemediklerimin,bazen suskunluğumun.

Ne kimseye anlatabiliyorum kendimi,ne içimdeki sese yanıt verebiliyorum.Teselliler dostlar için var insanın kendi yarasına merhem olamıyor.

Bu zamanlarda alt benliğime en güzel hediye yazmak oluyor.Yazdıktan sonra geri dönüp okuduğumda kendime ait olduğunu hatırlayamamak sürpriz oluyor.

Çoğu zaman yazmamın imkansız olduğu anlarda konuşmaya başlıyor benimle.Otobüste,metroda,toplantıda,sokakta vs kağıda dökemediklerim yüreğimi tırmalıyor.

her şeye rağmen seviyorum bu ruh halimi.Uzun zamandır görmediğim bir dostla söyleşmek gibi,kendimi büyüteç altına alıp üçüncü bir gözden bakmak gibi.Akıtamadığın göz yaşlarını,ruhunun derinden gelen sesini yazıya dökmek sıradan bir kağıdı nasıl da kutsallaştırıyor insan için. ..

Yağmurla Gelen

2011-02-12T16:06:00.000-08:00

Yağmur sokaklarda asfaltları parçalıyordu ve ben artık yağmuru sevmiyordum.İfade edemediklerim,çağlar ve damlalara karışırdı içimde,içimi kemirir derin sonsuzluğa açılan

deliklere yol açardı.Kimsenin erişemediği karanlıkta ve özel.Sanki sel oldu benden koptu ve dünyaya düştü.Paylaştıklarım değerini yitirir giderdi hep,benim olmaktan çıkar bütün olurdu ve ben uzaktan eski sevdiğime nefretle bakardım.

Şemsiyesiz yürümüştüm eve kadar ve yüzüme düşen yağmur asit gibi içimi yakıyordu.Artık akmayan göz yaşlarım gibiydi,benden çalınan.Eski dostumun bana hediye ettiği devasa siyah şemsiyeyi düşündüm.Sanki gizli verilmiş bir öğüt gibi dedim fısıldayarak.Hissettiklerinden korun,seni parçalayan kendi hislerin.

Eskiden zevk aldığım her şey canımı sıkmaya başlamıştı.Sigaradan çektiğim nefes bile ciğerimden çok ruhumu yakıyordu.Büyük bir yalnızlık acısına yakalanmıştım ama aslında hiç te yalnız sayılmazdım.Ergen sorgusuyla bunun üstünde duracak değildim,alışmıştım buna da.

Günlerdir ağzımda,beynimde tadı burnumda kokusu vardı kanın.Yediğim kanlı et içimdeki isteği bastırmamıştı,kanım aksın istiyordum.Belki de insan olmaktan cıkardım böylelikle.Damarlarımda rüzgar eser,beynime erişir ve ruhumun yanışına iyi gelirdi belki.

İnsanlıktan mı çıkıyorum yoksa insanlıktan iğrendiğim için çıkmayı mı tercih ediyorum diye düşündüm.Uyum sağlamaya çalışırken kendime olan uyumumu yitirmiş ve huzurumu kaybetmiştim belki de.Çare yoktu.Nefes almaya devam etmem lazımdı ve sefil bir hayat süren sokak ayyaşlarının cesaretinin onda birine sahip değildim.Çaba kaçınılmaz oluyordu,gözlerine bakmaktan iğrendiklerimin gözlerine bakmak cezasına çarptırılmıştım.O gece yağmurun sesi beynimde,yorganı dişleyerek uyuyakaldım.

Rüyamda çimlerden yapılmış bir otoyolda koşuyordum.Binalar,orman,arabalar,ıssız ve kalabalık içiçe geçmişti.Neye yetişeceğimi bilmediğim halde birşeylere yetişmeye çalışıyordum.Yanımdan dev gibi kırmızı bir çalar saat yuvarlandı,hızı yetişebileceğimin çok üstünde.Herşey çok mantıklı ve aşırı derecede mantıksızdı.

Yanımdan hızla takım elbiseli bir adam geçti ve aniden önümde durdu.Yolumu kesen adam takım elbiseli bir tavşandı ve köstekli saati kırılmış,cebinden aşağıya doğru sallanıyordu.Alice harikalar diyarındaki tavşandı üstelik ve zamanımı çaldığı için huzursuzdum.Meşgul olması gereken oydu fakat rolleri değişmiştik.

"Ne istiyorsun" dedim."Dur bakalım" dedi "koşmana gerek yok.Hem neye yetişmeye çalışıyorsun allah aşkına?"

Soru başından beri aklımdaydı fakat cevabını bilmiyordum.Sıkılmış gözlerle izliyor aynı zamanda yanıt vermemi bekliyordu.

Bilmiyorum dedim,sadece koşmam gerekiyor.Yanıtını yolun sonunda bulacağım.

Seni aptal dedi kolumdan tutarak yolun kenarındaki devasa ağacın altına sürükledi.Otur bakalım.

Yolun sonunda hiçbir şey bulamazsın.

Sinirlenmeye başlamıştım.Ne demek bulamam?Boşuna mı koşuyorum bütün yolu?

Gözlerini devirerek dalga geçti."İşin özünü yanlış anlamışsın.Zaten insanlar büyüdükçe aptallaşırlar,keşke biraz farklı olsaydın diğerlerinden.

Yol zaten istemesen de biter,bazılarına hızlı bazılarına yavaş.Bunun için çabalamana gerek yok.Sadece yürü yeter.Yolun sonunda bulacağın,yolda elde ettiklerinden ibaret olacak."

Her zaman yaptığım muhalifliğimi bir kenara bırakarak ne demek istediğini düşündüm,düşünürken söylediklerine cevap vermeye yeltenmedim,vedalaşmadan uzaklaştı yanımdan.

Önümde arkadaşlarım,insanlar,yaşadıklarım,geçmişim sanki seri üretim yapan bir makinanın raylarında paketlenmeye hazırlanan ürünler gibi yolun üstünden akıyordu sona doğru.

Paketlenmek dedim kefenle veya tabutla.Sevimsiz bir hediye paketinin başına gelenler gibi ortalıktan aceleyle kaldırılmak.

Peki intihar?Paketin içinin boş kalması mı?Belki de benden ayrı bir ben gelecekte oturmuş geçmişten gelecek o paketi bekliyordur.

Çimlerin üstüne uzanıp gözümü yoldan çevirdim.Islaktı her yer ve sonsuz yeşildi.Yağmur dedim hep peşimde.Yağmurdan nefret etmediğim zamanları anımsamaya çalıştım bir süre.Neden insan mutsuzluklarını efsaneleştirir de arada yaşadığı mutlulukları da öğütür?Yorgunluk mu yolu eli boş bitirmenin sebebi yoksa korku mu?Öğrenmenin,büyümenin,olgunlaşmanın tadından vazgeçip hareketsizce hayatı izlemeye ne zaman başladım acaba?

Rüyam çalan saatle beraber sabaha gözlerimi açmamla son buldu.Sorular,düşünceler tükenmemiş,cevap bulamamış,koşmam için beni zorlayan sebepler hala peşimi bırakmamıştı.

Burnumda ıslak toprağın kokusu ve bir bardak suya eşlik eden antidepresanla hayat(koşu) yeniden başlamış oldu.

Sesimle Dalga Geçen Herkesi Kınıyorum

2010-04-12T07:08:00.000-07:00

Bozdunuz arkadaş psikolojimi,çocukluğumda da yaşadım bu sorunu bol bol,freaklikte sınır tanımayan ilkokul öğretmenim sürekli korolarda kalın ses güruhuna dahil etmeye çalışır,müzik öğretmenim şarkı söylemeye zorlar bütün sınıfın önünde rezil ederdi.
Kalın işte arkadaş ne var bunda?Kelli felli adamın viyaklamasından beter olamaz herhalde dimi?(dimi?)
Uzun zamandır yüzüme vurulmuyordu,dün kankamın yavşak bir ses tonuyla mehmehmeh diye gülerek travestiyle konuşur gibi oldum demesiyle telefonu yüzüne kapattım ve sabah yanıma gelip sürtünerek gönlümü alasıya kadar küslüğümü devam ettirdim.
Ama olmaz yani bu kadar,günün öğle saatlerinde başka bir arkadaşın telefonda noldu la telefonun mu bozuldu,o ses ne travesti gibi demesiyle yıkıldım,telefonu yenisini almak zorunda kalmamak için fırlatmadım ama aynı şiddette çantama atıp ağlayarak kaçtım.
Yok mu bu işin estetiği falan?Kendime konuşmama yasağı koyacağım bu gidişle!

Tim Burton candır

2010-04-12T05:53:00.000-07:00

Tim Burton hep aynı oyuncularla çalışıyor yeaaa diyerek kınalı Burton'uma laf eden ama Pedro Almodovar adı geçince hürmeten 2 rekat namaz kılan arkadaşlarım,Pedro'da aynı oyuncularla çalışmıyor mu lan sürekli?Liste dökerim buraya kızdırmayın beni Allahsızlar.
(dünyanın en yüzeysel insanı olmak)

Açık Öğretim İşkencesi

2010-03-26T06:18:00.000-07:00

Nerden bulaştım şu açık öğretim olayına bilmem.Zaten işin var,diploman var,bu okulun sana getirisi yok denecek kadar az.Ne diye başlarsın?Amaaaan açık öğretim mezunu da kendini üniversite mezunundan sayıyor laflarım döndü beni tırmaladı.Zormuş yahu,pis işmiş.Yıllarca bilgisayar konusunda eğitim alınca,çalışma sistematiği ona göre oluşunca yeni bir bölüm,yeni dersler insanı apıştırıyor.Gerçekten dersler zor değil,ama nedense insanın ümüğünü sıkıyormuş hissiyatı oluşturuyor.O kadar çok çift dikiş espirisi yaptım ki etrafımdakilere,şimdi herkesin gözü benim alacağım notların üstünde.Tedirginim,köşeye sıkıştırıldım,sıkıldım,bahar geldi vs..
Ders çalışmaya çalışmam gerekirken kendimi değişik durumlarda buluyorum:

Köşeye kaldırılmış yazlık kıyafetlerimi çıkartıp,hepsini denemek
25 yıldır yemek yapmakla alakam olmamasına rağmen,yemek tariflerini inceleyip yapmaya çalışmak
Kitaplığımdaki kitapları kendi kronolojik sırama göre yeniden düzenlemek.
1 aydır elime almadığım fotoğraf makinasını cazip bulup fotoğraf çekmeye başlamak.
Zihnimi açsın diyerek kahve almaya çıkmak akabinde saatlerce eve dönmemek için çabalamak.
Bilgisayardaki fotoğraf,müzik,film arşivini düzenlemek.
Yoyo çalışmaları yapmak.
10 yıldır aklıma gelmeyen insanları arayıp,sormak.
Gossip girl izlemek (çaresizliğim büyükmüş).
Her gün koşarak eve giderken,aniden sosyalleşip eve girmemek.
Anlamsızca mynet oyunları oynamak.
Evlendirme programlarını izleyip,sinirlenmek(beynin geri dönüşü olmayacak yola girmesi)
Oje sürmek.
Bir cümle okuyup arkasından dersin bitmesine kaç ünite kaldı diye bakmak.
Msn'de online olan insanların iletilerini listeye dökmek.
5 dakikada bir tartılmak.
Uyumak.
Tarot destesini çıkartıp anlamsızca fal bakmak.
...
İmdaat!

Gece Yarısı Çalan Telefonun Laneti

2010-03-21T04:55:00.000-07:00

Çok uzun zamandır nefret ediyorum telefon kullanmaktan.Bazen nasılsın demek için arayan insanların bile telefonlarını cevaplamıyorum.Geçmişten gelen korku belki.Siktirik bir metal parçasından gelen bir sesin hayatımı hiç beklemediğim bir anda allak bullak etmesinden iğreniyorum.

Çoğu insan telefon özürlü olarak tanır beni,zaten yüz yüze olmayan görüşmeleri de hep samimiyetsiz bulmuşumdur.Saatlerce telefonda konuşan sevgililere hiçbir zaman anlam veremem.Sürekli mesaj atan insanlara sinir olurum.Belki uzaktaki,yüz yüze görüşmemin zor olduğu insanlar yüzünden taşıyorum o cep telefonunu yanımda.

Dün akşam telefonu aksamın erken saatlerinde kapatıp göremeyeceğim bir noktaya fırlattım.Fakat gece yarısı 3'te hesaba katmadığım ev telefonu genelde romanlarda kullanılan tabirle acı acı çaldı.Cevaplayan ve arayan kişiyle konuşan kişi ablamdı.Ama yatağımda gözlerim aniden faltaşı gibi açıldı,tüylerim diken diken oldu ve o yorganın içine gömülüp sonsuza kadar cıkmamak istedim.

Yanılmamışım,2 sevdiğimiz insanın kaza geçirdiğini ve birinin öldüğünü öğrendik gece yarısı.Beynimin karıncalandığını hissettim.Daha bir hafta önce cesedini sıkıştığı için içinden söküp aldıkları arabasında görmüştüm onu,gülümsereyek birbirimize konuşmuştuk.
Bundan 15 yıl önce kapımızı koşarak çalışı ve baba olduğunu haber verdiğinde gözlerindeki o mükemmel parıltıyı hatırladım.Huysuz ve ukala bir çocuk olmama rağmen hiç şikayet etmeden günlerce beni evinde misafir edişini...Ve milyonlarca acı veren,bundan sonra gidişiyle geleceği şekillendirecek olayları..

Nefret ediyorum gece yarısı aniden çalan telefonlardan,hayatımdan bir güzel insanın daha eksildiğini öğrenmek istemiyorum artık..

Pilli Bebek

2009-10-23T04:21:00.000-07:00

Dün Pilli Bebek Opus Bar'da konser verdi.Hafta içi olduğundan dolayı ertesi sabah işe şişmiş bademcik ve gözlerle gitmiş olmama rağmen onları dinlemek için her şeye değer.Fakat cover yapmasınlar lütfen kendi parçaları fazlasıyla şahane.

Ahh Pilli Bebek ahh..

Olsun

Yorgun gecelerin ardından
Hep aynı yere dönerken
Islak sokaklar boyu düşündüm
Solmuş insanların yüzünden
Gülümseme beklerken
Tren yolları boyu düşündüm

Sanki yıllardır uzaktayım ben
Özlemlerim hep sessiz derinden
Ama yalanlar görürüm hala
Burdan bakınca şu sonsuz dünyaya

Olsun demek de zor artık
Çocuk düşlerimiz yok artık

Erken ölümlerin ardından
Hep aynı yere dönerken
Islak sokaklar boyu düşündüm
Borcum varmış gibi kendimden
Gülümseme beklerken
Tren yolları boyu düşündüm

Sanki yıllardır uzaktayım ben
Özlemlerim hep sessiz derinden
Ama yalanlar görürüm hala
Burdan bakınca şu sonsuz dünyaya

Seferihisar-Azmak Parkuru

2009-10-07T05:09:00.000-07:00

Sürekli aynı yerlere gitmekten,aynı şeyleri yapmaktan sıkıldığım için uzun süredir gitmediğim doğa yürüyüşlerine gitmeye karar verdim.Pazar günü erken uyanma çilesine katlanıp sabahın köründe otobüslerin kalktığı yere ucu ucuna yetiştim.Sezonun ilk yürüyüşü olduğu için bu defalık hafif bir tanışma parkuru düzenlenmiş.Herkes toplandıktan sonra başlangıç olarak Turgut köyünde bir kahvede kahvaltı yaptık,köyün sakinlerinin pekte umrunda olmadık,sanırım sık sık böyle etkinliklerle karşılaşıyorlar.Sonra başladık yürüyüşe,eskisi kadar zor bir yol değildi,zaten genelimiz amatör sayılacağı için 10km yol yürüdük toplamda.

Ormanın içinde mandalina,ceviz,nar,ayva,böğürtlen ağaçları arasında yol aldık.Bir ara mandalina ve ceviz hırsızlığı yapayım derken artçının da arkasında kalmışım.Elimde yüzümde hırsızlığın bedeli olarak yemyeşil bir renk kaldı.Hala baktığımda az az da olsa durduğunu görüyorum.Mandalina ağaçları bana çocukluğumu hatırlattı.Evimizin karşı caddesinde uçsuz bucaksız mandalina bahçesine gizlice girer,ağaçlara saldırır sonunda kucağımızdaki hırsızlık ürünlerimizi döke saça bekçiden veya köpeğinden kaçardık.Ne kadar lezzetli gelirdi o henüz olgunlaşmamış meyveler.Şimdi kesilmiş yok edilmiş mandalina bahçesinin yerinde 10 katlı apartmanların işgal ettiği bir site var.Yanından geçerken bakmamaya çalışıyorum.Hatta o mandalina bahçesinin içerisinde tarihi bir köşk vardı kullanılmayan,perili köşk derdik korkarak girer koşarak kaçar hakkında bin bir türlü hikayeler uydururduk.Ağaçların yanı sıra o güzelim tarihi eseri de yıktılar tabiki.

Ormanın içinden geçerken ağaçlar,orman aynı çocukluğum gibi koktu burnuma bilmem bu yüzdenmidir.

Zirveye ulaştığımızda aşağıda masmavi bir deniz bizi karşıladı.Mayolarını yanında getirenler deniz keyfi yaptı bizde bu mola esnasında kayaların üstüne tırmanıp dinlenmeye karar verdik.Kayaların arasında böğürtlen ağacının gölgelediği bir kısım bulup oraya uzandım.Karşımda deniz başımı kaldırınca bulutlar ve böğürtlenler..Yorgunluğa rağmen huzurun tadını çıkardım.Geri dönüş yolu yorgunluğunda etkisiyle biraz zorlu geçti.Yanımızda yol boyu bizi takip edip sonra bizimle geri dönen köpeğe imrenerek baktım.Sarkmış memelerinden anlaşıldığı üzere yeni yavrulamıştı.Yavrularını merak ettim ama bizi onlarla tanıştırmadı.Yürüyüşün sonunda ormanın ortasında evi olan bir abimiz hepimizi misafir etti.Mangal,ev yapımı şarap,rakı muhteşemdi.Birisi tulum çaldı,diğerleri eşlik etti hiç kimse yorgunluğunun farkında değildi.Bahçede yapay bir havuzun kenarında hayallerimin hamağını buldum.Doğal olarak dünyanın en mutlu insanı haline geliverdim üzerinde miskin miskin sallanırken.

Sonunda otobüse binip dönüş yoluna düştüğümüzde yorgunluk ve şarabın etkisiyle uyuyakalmışım.

Etkinliğin paylaşılan fotoğraflarının arasında koltukta dağılmış ağzım açık uyurken çekilmiş halimi görünce bir saat güldüm.İnsan uyandırır yahu,bir de sürpriz olsun diye özellikle çekmişler.

Haftaya evlerinde kendi boncuklarını ürettikleri köye,boncuk köyüne yolculuk.

Doğa ve doğal yaşam gibisi yok...

Prenses'in Gidişi

2009-10-06T11:37:00.000-07:00

Akşama doğru Esra'nın prensesinin,koca gözlü pisisinin ölüm haberini aldım.Akşam kapı aralığından fırlayıp koştura koştura bahçeye inmiş,kaçıp gezip geri dönme işini alışkanlık haline getirdiği için dönmesini beklemiş gelmemiş.Sabah olup ortada görünmeyince iyice endişelenip aramaya çıkmış.Ve caddenin kenarında yatan onun renklerine benzeyen bir kedicik görünce içi cız etmiş.Dikkatsiz,denyo sürücülerden birisi o minnacık özgür kızın hayatına son vermiş.Kocaman güzelim gözleri bile büzüşmüştü dedi Esra.Toprağı tırnaklarıyla kanayasıya kadar kazmış ve pisisini içine yerleştirip veda etmiş.Veteriner olduğum ve bir sürü kedi ölümü gördüğüm halde bağıra bağıra ağladım dedi,boğazı şişmiş.Her tıkırtıda prensesim geldi sanıyorum diyor.O söyledikçe benim içim acıyor.Anlatımı bile ağlatmaya yetiyor..
Küçüklüğümden beri ben de kedi milletinin hayranıyım.Evimden hiç eksik olmadılar,her biri ayrı bir karakterde ayrı sevimlilikteydi.Hepsinin anısı ayrı,sevgisi başkaydı.Her kaybedişimde içimden saf masum birşeylerin kopup bu hayattan gittiğini hissettim onlarla beraber.Bir daha tövbe,bir hayvana bağlanmak mı demek çözüm olmuyor,bir şekilde hayatına sızıveriyorlar insanın.Sevmeyen,yaşamayanlar anlamıyorlar ama aileden birisi,minik çocuğu haline geliyorlar,hayatın bir parçası halinde olmazsa olmazlardan birisi..Yaramazlıklarına,şaşkınlıklarına,oyunlarına,kokularına evin içinde pıtır pıtır duyulan pati seslerine öyle alıştırıyorlar ki gittiklerinde uzun süre acısını,yokluğunu hissediyor,dostluğunu arıyorsun.
Dün oynarken yüzümü patilediği için kızdığım bağırdığım küçük kızım,Luna'm tam karşımda yatıyor şuanda.Ya kızını kaybeden ben olsaydım diyorum.Kocaman kabarık kuyruğu,minik pembe burnu,şaşkın bakışları olmadan ne kadar boş olurdu odam,yüreğim..Herzaman içimde olan kaybetme korkusu bugün iyice tavana vurdu sanırım.Kendini bilmez,can taşıyan varlığa değer vermez bir katil yüzünden ya kaybedersem küçük kızımı..Esraya tüm kalbimle baş sağlığı ve sabır diliyorum..Umarım yeni prensesi(prensi) onu çok yakında bulur ve kucağında purlayıp acısını hafifletmesine destek olur.Umarım mamalar,yumaklar ve bir sürü maceranın olduğu ve bu dünyadan kat kat güzel bir cennette mutlu mutlu koşuyorsundur Prenses..

Yaş Dönümü Sendromu

2009-09-30T01:17:00.000-07:00

25 yaşındaysanız ve mutant değilseniz hayat çok sıkıcı.

Sonbahar ve Yolculuk

2009-09-28T04:24:00.000-07:00

Sonbahar mevsimlerin en güzeli.Bitter çikolata kıvamında.Melankolinin verdiği acının bile bir bağımlılığı,güzelliği var.Donmadan hafiften üşümek,hırkaların ortaya çıkışı,rüzgarın savurduğu yapraklar,kahve ve lake of tears eşliğinde yağmuru izlemek şahane.Hava daha erken kararmaya başlar ama günün çoğunda aksamı yaşamayız falan.

Kışı da severim aslında ama kışın başlangıcında hafiften hissettiğim depresif ruh hali kışın ortalarına doğru depresyona sonuna doğru çıldırışa doğru gider hep.Hayır yani sadece ben olsam neyse çevremde hemen hemen herkes benim gibi oluyor deliler birliğini kuru veriyoruz.

Ergenliğim den beri gelenektir şehri terk etme planları yapılır böyle zamanlarda,ben dahil herkes.Ki artık hiç kimse diğerinin ne depresyonunu ne de gitme planlarını ciddiye alıyor.Eskiden duygu sömürüsü için ne pis malzemeymiş,peh.Zaten şimdiye kadar giden de olmadı.

İki gündür elimde takvim gitme planı yapıyorum.Ama bu defa başka,öyle duygusal ergen travması falan değil.1,5 yıldır sadece 5 gün tatil yaptım(seminer için gittiğim şehirler sayılmaz banane),yazı bunala bunala geçirdim,eğer kış başlamadan bir yerlere gitmezsem kışın sonunda gelen çıldırış moduna başında gireceğimden korkuyorum.

Müdürümü de ikna edebilirsem 15 günlüğüne Eskişehir,İzmit ve İstanbul ziyareti yapmayı planlıyorum bakalım.Eski dostları falan görmek iyi gelir umarım.

Düşündüm de sonbahar ve tren yolculuğu da çok yakışır birbirine.Evet evet tren..

İzmir Açılımı

2009-09-25T00:59:00.000-07:00

Ilgın Olut'a ait Küfkedisi isimli bir kitap aldım geçenlerde.Hiç eleştirileri okumadan,araştırmadan aldığım bir şeydi.Okudukça ancak liseli romanı olarak olarak değerlendirmeme rağmen yarım bırakmamak adına okumaya devam ettim.

Ama bir bölüm vardı ki sinirlerim zıpladı,tüylerimi kabarttım yan yan sektim sinirden.Neymiş İzmir çürümüş,manevi olarak çoktan yıkılmış ancak sanal bir şehirmiş.Romanda kendi çaplarında geçmişlerinde geride birşey bırakmamak adına kurdukları ufak çaplı çakma çete bile hoş gösterilmiş,uyguladıkları şiddet hak olarak yansıtılmış.Ama zengin erkek avında olan bir hatun kişi yüzünden bütün izmirli kızları fahişe,erkekleri pezevenk olarak göstermiş.Güzel kızların ve yakışıklı erkeklerin kordonda oturup şen şakrak mutlu mesut eğlenmeleri tamamen kılıfmış,arkasında fuhuş dönüyormuş,barda garsonları ikinci sınıf vatandaş olarak gören asalak kızlara sahipmiş te bik bik bik...

Yahu arkadaşım senin anlattığın roman kahramanları anadolunun bağrından kopup gelmiş saf yurdum insanı değil ki,bildiğin İstanbul'un anasını ağlatan her türlü bokun ortasında yaşayan çok zengin iş adamları.

Nasıl olur o kadar girdikleri çıktıkları İstanbul ortamlarında yaşadıkları gördükleri normal olarak görür,kendi şehirlerini eleştirmez,tiksinmezken İzmirimi sincity'e çevirirler zihinlerinde,tiksinirler?Ne hakla?Sanki çarpık ilişkiler,yanlış insanlar başka şehirlerde yokta,İzmirin bütün insanları o şekil.

Ha diyebilirsiniz alt tarafı bir kitap.Sadece bir kitapla bitse bu zihniyet neyse derim ama son zamanlarda bire bir cok fazla duymaya başladım bu tarz düşünceleri.Bir de üstüne üstelik yazar İzmirli.Zaten gavur olarak görülen İzmir için o da katkısını koymuş sağolsun.

Kitabın bir yerinde kotarmaya çalışmış,boyozdur,kumrudur diye ama olmamış.Şu gözlerinin içi gülerek yürüyen iki genç kızın da aşık olmaya hakkı vardı gibisinden bi cümle vardı,tam olarak hatırlamıyorum.Allah razı olsun ya dedim.Sanki potansiyel malız da üzülmüş onların da sevmeye aşık olmaya hakkı var diye.

Nedir bu İzmirli düşmanlığı bilemedim ki.Sevmeyin kardeşim bizi tiksiniyosanız da gelmeyin istemez.Çok ihtiyacımız yok düşmanlığınıza.

İzmirli dediğin insanı bir avuç tikiyle bir tutamazsınız.25 yıldır yaşadığım bu şehirde bir tane bile insan görmedim garsonu ikinci sınıf vatandaş olarak gören.Üst tabakadan diyerek adlandırılacağınız meslek gruplarına mensup tiplerle garsonları sarmaş dolaş kanka modunda görebilirsiniz.

Bir zamanlar taptığı insana kuyruk acısı yüzünden orospu diyen zihniyete aşina değiliz biz bu şehirde ki,bir insan yüzünden tüm şehri yargılayacak aptallıkta da değiliz.

Burada mahalle baskısı yok zaten kimse et peşinde olmadığı için karı karı karı sayıklamalarıyla İzmir'e kız düşürmeye gelen tiplere de hepimiz topluca gıcık oluyoruz.Gece saat 2'de tek başıma korkmadan caddeler de yürüyebiliyorum mesela,arabalar da durmuyor ne iş ne ayak diye düşünerek.Çok normal çünkü burda kadının özgürlüğü.Sokaklarda öpüşen çiftler görünce mutlu oluyoruz biz havanın aşk kokmasından.Sırf sevgilisine sarıldı öptü diye polisler komaya sokacak şekilde dövmeye kalkışmıyor,kalkışamıyor da zaten.Burda insanlar cinselliğini daha özgür yaşıyor evet ama aşık oldukları için yaşıyorlar,para peşinde etlerini pazarlamak için değil.

Her gördüğümüz erkeğe veya kadına potansiyel sevgili gözüyle bakmıyoruz,arkadaşlık ilişkilerimiz cok yoğun ve samimi burda.

Sıcak kanlı oluşumuzun çıkar ilişkisiyle de hiçbir alakası yok.Mesela yemek yediğiniz bir yerde sokaktan geçen bir teyze merak ettiği için yediğiniz yemekle ilgili fikrinizi sorabilir,öyle diğer şehirlerdeki gibi korkulu gözlerle deli ,hırsız damgası yemez.Işık olmayan caddelerde sürücüler diğer sehirlerde olduğu gibi üstünüze üstünüze sürmez arabasını,kibarca yol verir gülümseyerek.

Biz samimiyetimizden mutluyuz siz inanmasanız da olur sayın İzmir düşmanları.Gelmeyin lan ben daha dün kordonda denize karşı dostlarımla rakı balık yaptım şopar amcalarla beraber bağıra çağıra huysuz ve tatlı kadın'ı söyledik eğlendik.Deniz havasını içime çektim,bu şehirde yaşadığım için yüzümde gülümsemeyle döndüm gece yarısı evime tacizsiz tecavüzsüz.

Sanal şehrimiz bize kalsın mutluyuz.

Çocuksuz ve Mutlu

2009-09-23T13:14:00.000-07:00

Ne zaman durduk yere annem dünyamı cehenneme çevirmeye başlasa anlıyorum ki akrabalarıyla zaman geçirmiş.Hele ki takvim sayfaları bayramı işaret ediyorsa sırtımı kamburlastırıp bütün tüylerimi dikeltiyor ve gelecek saldırının zamananını kestirmeye çalışıyorum. Nedir yahu bu kadınların çocuklarını yarıştırma hevesi?Eskiden okul,sınav,el becerileri vs karşılaştırılırdı,simdi ise evlenip evlenmediği,çocuk sahibi olup olmadığı masaya yatırılıyor.Bu bayram ailemizi şenlendiren konu doğal olarakta evlilikti.Herkes torun büyütürken ben sizin kedinizi büyütüyorum serzenişleri içerisinde bulunması yetmiyormuş gibi,ablamla beraber bir kaç defa da aile dostlarına bunlara uygun koca bulun derken bastık. Yahu pazardan karpuz mu seçiyoruz allasen?Eskiden erkek arkadas kavramımıza katlanamayan aile bireyleri simdi erkeğin iyisi kötüsü olmaz,armudun sapı üzümün çöpü derken evde kaldınız moduna girmeye başladılar.Yahu hani armut üzüm nerde?Özellikle "sap" ve çöp dışında bir şey göremiyorum ben. Buradan anneme sesleniyorum: Ben hala misafir geldiğinde uyuma numarası yapan,üşendiği için değiştirmediği kıyafetleriyle uyuyakalan,evde yemek yoksa aç yatan,saçma sapan gerçekleştiremeyeceği hayaller kuran,iş yerinde Fragile Dreams kişisine masa altından gizlice nah gösteren,acaba hayatım istediğim yolda mı ilerliyor şüphelerine düşen,dayanamayıp üstüne cıktığı kaydırağı yamultan,gece üşendiği için yıkanma işini sabaha bırakan,oyun oynarken bilincini yitirip gecesini gündüzünü şaşıran,hala idealindeki erkek tiplemesi anime tiplemelerinden oluşan bir çocuğumsuyum.Çocuk benim neyime?

Sweeney Bülent

2009-09-21T12:08:00.001-07:00

Ne zaman kuaföre gitsem arka planda ya kral tv'den abidik gubidik sarkılar ya da 80lerden kalma aerobik müzikleri çalar.Bugün fön için uğradığım kuaför abi Leonard Cohen'den "Dance Me To The End of Love" dinliyor,eşlik ediyor ve 90kg'luk bünyesine rağmen etrafımda kelebek gibi sekerek işini yapıyordu.Çok korktum sevgili blog,benim yasantımda buraya kadarmış dedim içimden, ha ümüğümü sıktı ha sıkacak korkusuyla kaskatı oturdum koltukta.İşi bitince tuttuğu aynadan saçıma bile bakmadım,ışık hızıyla kaçtım.
Şimdi sakin kafayla düşününce saygı duyuyorum yahu.Türünün tek örneğine sık sık uğramayı düsünüyorum.Enazından kulak tecavüzü yasatmayan yerler varmış bunu öğrenmiş oldum.

Bi İlhan İrem vardı ne oldu ona?

2009-09-15T23:18:00.000-07:00

Başına her ne geldiyse bu halinden daha kötü olamaz bence.

Lovely Complex

2009-09-13T14:14:00.000-07:00

Pazar sabahı miskinliğiyle misafirim Rüzgar hanımı kahvaltı sonrası Lovely Complex izletmek üzere pc'nin karşısına oturttum.Büyük nimet bu animefreak.tv.Eskiden serileri ve altyazılarını indirmek için anam ağlardı,simdi beklemeksizin hazıra konuveriyorum site sayesinde.Allah yapanlardan razı olsun ne diyeyim.

Biranda lise yıllarımıza döndük anime sayesinde.Kavga kıyamet komedi ikilisi tadında takıldığı en yakın arkadaşına bir süre sonra aşık olan bir kızımızı anlatıyor anime.

Hayatta pek çoğumuzun başına gelmiştir enyakın arkadaşa aşık olma durumu.Aynı anda ikinizinde dudaklarından dökülen aynı kelimeler,onunla konusurken dünyadan kopmak,yapılacak tüm aktiviteleri onsuz düşünememek,herhangi bir şeyi ilk onunla paylasma hevesi,mutluluk,üzüntü vs.
Bir yandan aradaki cinsiyet farkını gözetmeksizin kurulan iletişim sonrasında ya beni kadın-erkek olarak görmüyorsa korkusuna dönüşür.Zamanında ensesine şaplak attığınız insan ona akan romantik duygularınızı anlayamıyorsa garipsememek gerekiyor diye düsünüyorum.
Yine de ilişki dediğimiz şey havada uçuşan kalpler eşliğinde sevdiceği öpmek,sarılmak,aşk sözcükleri sarfetmekten ileri birşey.Eğer sevgilinle dost olabilirsen senelerce sıkılmadan,sorgulamadan,savaşmadan yürüttüğün bir ilişkiye kavuşabilirsin.Belki bundandır en yakın arkadaşa aşık olma sorunsalı.

Lovely Complex'te en yakın arkadaşa aşkı ilan etme probleminin yanı sıra kızımızın yaşadığı en büyük sorun aralarındaki boy farkı.Malum Japonya'nın çoğu minik insanlardan oluşmakta.172 boyla zaten insanların gözüne dev gibi görünen Koizumi kendisinden 14 cm kısa bir erkeğe(Otani) aşık olunca boy problemi hepten canını sıkmaya başlar.Tek umudu Otani'nin uzamasıyken,sağlık taraması sırasında 2cm daha uzamış olduğu ortaya cıkan Koizumi'nin 2milimetre uzadığı için sevinen Otaniyi görünce nasıl sinir krizleri geçirdiğini düşündükçe gülüyorum hala.

Türk kadını standartlarının üstünde olan boyum yüzünden yakın hissettim kendimi Koizumi'ye.Sıraların en arkasında oturma durumu,eski hayatında zürafamıydın yavrum sen espirileri,sürekli düz taban ayakkabı giyme sorunu,çok iyi bir ilişki yaşayabilecekken boy sorunu yüzünden başlamadan biten hisler misler vs..

Hadi kendi içinde bazı şeyleri aşıyorsun bu defa mahalle baskısı başlıyor" o ne la yanındakini çantan niyetine mi taşıyorsun ehi ehi","aha noktayla virgül","deveyle cüce".Yazık günah yahu,belki çok mutlu bir çifti, ne kadar kötü yönde etkilediklerinin bilincinde olmayan kötü kalpli insanlar bunlar.Takmamak lazım(ühühühühühü).

Herneyse vurdu kırdıdan sıkılan bünyeme ilaç gibi gelen bu sevimli anime 24 bölümlük bir seri.isterseniz www.animefreak.tv adresinden izleyebilirsiniz.

Size boy kaygısı olmadan yaşayacağınız bir ilişki ve bol animeli günler diliyorum.

Twitter'a attığım pati

2009-09-11T13:29:00.000-07:00

Kim Kardashian denilen sansar suratlı,koca götlü kız krosunun gazetelerin 3.sayfa haberlerinde cıkan twitter haberlerini görmekten tiksinti içerisinde kalan bünyem nedir bu twitter merakı içerisine girdi.
Etrafımda kullanan birkaç kişiye sorup soruşturup ne olduğu hakkında kendimi tatmin edemeyince ben de gireyim kendim öğreneyim dedim.
Avea bedava mesaj olayını çıkarmadan önce aman tek mesaja sığdırayım diyeceklerimi,nerden boşluğu kırpsam,hangi kelimelerin ünlü harflerini yok etsem sefilliği birden bire hortladı benim için.Karakter sınırı koymuşlar,artık kısa cümleler kurun diyor site sahipleri.Anlatmak istediklerim bir türlü istediğim anlamı yakalayamıyor yahu.Ne zorum varsa anlatmaya çalısıyorum yinede.
Geliştirilen bir uygulamayla orada yazdıklarım aynen durum iletisi olarak feysbuk'a yansıyor enazından iki sitede efor sarfetmekten kurtuluyorum.
Sıkıcı bulduğum twitter'dan neden üyeliğimi silmediğime gelince,erdil yaşaroğlu'nun,küçük iskender'in ve serra yılmaz'ın iletilerini ilginç ve eğlenceli buluyorum.
Bakalım yeni oyuncağımdan nezaman sıkılacağım.
Üyeliğimin linki'de şuymuş : " http://twitter.com/pisice"
Hadi bakalım...

Hayatım işimdir psikopatlığından uzak ve mutlu

2009-09-07T13:04:00.000-07:00

Bir türlü çözemedim su blog işini.Sanki hayatım boyunca programcılıkla uğrasmadım da asfalt döktüm yollara.Neyse zaten işimi de yapmıyorum artık,şikayetçi de değilim açıkçası.
İnsan yıllarca uzmanlaştığı,üstünde eğitim gördüğü mesleği bırakıp yepyeni bir işe girişiyorsa kendini farklı bir gezegene sürülmüş gibi hissediyor.Terimler,kelimeler yabancı,iş ahlakı farklı her an mal yaftası yeme korkusu..Allahtan zeka seviyeme göre dandik bir işle uğrasıyorum da rezil olma riskimi aza indiriyorum.Benim sorunum bana çok boğucu gelen bir zihniyetin ortasında günün çoğunu geçiriyor olmak.
Yazılım sirketlerinde çalısırken hersey daha farklıydı,iş sürekli ensemdeydi ama etrafımda benimle aynı zihniyete,zevklere sahip insanlar mevcuttu.Şuan maruz kaldığım orta yaşlı kadınlar,onların zevkleri ve beni içlerine çekme çalısmaları,şiddeti ozamanlar cok uzaktı.Boş anlarımızda domates salçası nasıl yapılır bebek götü nasıl pişikten kurtarılır konuşmaları yerine hangi online strateji oyununa baslamalıyız tartısmalarına girerdik.
Yine de alıştım.Başta böyle durumlarla astral seyahat yaparak baş etmeyi bile düşünmüştüm ama insanın zamanla alışamayacağı şey yokmuş.Hatta bazen coşup tansaşta et ürünlerinde indirim varmış müjdesi verip bütün odayı sevinçlere gark edebiliyorum.
Pişman değilim.Gözlerimi kapattığım zaman akan kodlardan kurtuldum,işten anlamayan şirket sahiplerinin saatte bir telefon açıp iş nezaman biter sorularından,patronun karşısında yamulmaktan,arkadaslarım geyiğin dibine vurmuşken hangi raporlamayı kullansam kabusundan,hayatı ve olayları algoritmaya döküp çözmeye çalısmaktan,yozlastım atılısım yakındır korkusundan,sürekli takip etmek zorunda kaldığım sertifika programlarından,iş yetiştirmek için sabahlamaktan ve karşılığını birtürlü alamamaktan kurtuldum.
Evet,turşu yapılırken püf noktaları nelerdir,şimdi açığımı müdüre hangisi daha çabuk ispiyonlayacak tahminleri artık beni yıpratmıyor.Zaten işten atılmam deveye hendek atlatmaktan daha zor.
İş hayatında kendimi parçalamadığım için yozlasıyorsam eğer bu benim umurumda falan değil.Hiçbir zaman işi için yaşayan ve bundan zevk alan bir insan olamadım.Saatin iş çıkışını göstermesi benim için gece uykusundan sabaha uyanan bir insanın ruh haline eş değer.Sanki yaşam iş bittikten sonra başlıyor.Ayrıca öyle işe yaramak,faydalı bir insan olmak zırvalarına da inanmıyorum iş hayatında.Hayrına mı yapıyoruz allasen?İşin içindeki para sanki önemsiz ayrıntı!Sanki o parayı hayatta özgürce istediklerimizi yapabilmek için özgürlüğümüzü satarak kazanmıyoruz.Geçin lütfen bu ayakları.Kaç kişinin mesleği dünyayı kurtarıyor,kahramanlaştırıyor ki?Ben o masa da oturmasam bir başkası elbette çarkı döndürecek.Birtek bana ait süper güçlere sahibim sanki!Peh!Tembelim ama enazından hayatımı bir baskasının sırtından geçirmeyecek kadar çalısma askına ve sorumluluk duygusuna sahibim.
Hem su anda ki meslektaslarıma göre süper iş bitiriciyim,onlardan daha fazla iş yapıyor ve sorumluluk alıyorum,eski çarkın yeni yüzü olmus gibiyim bir bakıma.Enazından iş hayatım psikolojimin .mına koymuyor artık.

Neyse benim gibi tembel hayvan kırmalığı varsa genlerinizde memur olmayı size de tavsiye ediyorum.Şimdi uyumaya gidiyorum.Herzamanki gibi 8-5 arası devrelerim tamamen açık olmayacağı için,güne aksam saatlerinde merhaba diyeceğim...

Bilemedim

2009-09-06T12:06:00.000-07:00

Merak beni öldürür mü?
Kedi'nin ölümü meraktan olsun!